Hipnoza

Stanisław Krzemiński

Ciesz się życiem i każdą jego chwilą...

Katowice, Wrocław, Gliwice, Wałbrzych, Częstochowa, Opole, Bielsko-Biała

Zadzwoń: 502 045 313

Oferta

Hipnoza

Hipnoza jest to proces w którym świadoma i podświadoma część umysłu akceptuje tą samą sugestię. Dowiedziono, że można zahipnotyzować właściwie każdą osobę, pod warunkiem, że zlikwiduje się jakikolwiek lęk przed hipnozą. W hipnozie stosuje się SUGESTIĘ HIPNOTYCZNĄ. Hipnoterapia jest szeroko stosowana do walki z bólem. Hipnozę można stosować z powodzeniem do odtworzenia pewnych zdarzeń lub ich detali. W czasie hipnozy ludzie są świadomi swych czynów i zachowują całkowitą świadomość! Osoba w czasie hipnozy nie jest w żaden sposób ubezwłasnowolniona. Wiesz dokładnie co się dzieje. Osoba pozostawiona sama sobie wyjdzie z transu hipnotycznego jeśli tylko będzie sama chciała, lub spokojnie sobie uśnie (obudzi się w naturalny sposób). Stan hipnozy jest stanem naturalnym dla człowieka. Ostatnio przeprowadzone badania stwierdzają, że sam stan hipnozy jest bardzo korzystny. Stwierdzono, że 15 minut w stanie hipnozy jest ekwiwalentem trzy- czterogodzinnego snu.

Zabiegi

Każdy wykonywany zabieg składa się z dwóch części: w pierwszej następuje rozluźnianie umysłu aż do osiągnięcia umownego stanu α. W drugiej, najważniejszej, osoba będąca już w stanie półhipnozy (głębokiej relaksacji) ma możliwość samodzielnego dokonywania pożądanych zmian metodą plastycznej wyobraźni. Metodą tą można siebie samego projektować poprzez wizualizowanie siebie. Dalsza część zabiegu polega na dokonaniu zmian w podświadomości osoby będącej już w głębokim transie hipnotycznym (zmienionym stanie świadomości). Podświadomość dodatkowo zostaje w sposób nakazowy przetransformowana w stosunku do problemu będącego celem oczekiwanych zmian. Podczas zabiegu pojawia się również odwołanie do nadświadomości („Boga”). Zabiegi wykonywane są w pełnej hipnozie aż do ustąpienia problemu, odreagowania (zwykle następuje niekontrolowany śmiech, płacz lub inne reakcje ciała). Prawdziwa hipnoza trwa jedna godzinę, cały zabieg około dwóch godzin. Moim zadaniem jest przynieść ulgę i pomóc, a nie dokonywać ocen.

Specjalizacje

Odchudzanie

Otyłość – patologiczne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie, przekraczające jego fizjologiczne potrzeby i możliwości adaptacyjne, mogące prowadzić do niekorzystnych skutków dla zdrowia. Za otyłość uważa się stan, w którym tkanka tłuszczowa stanowi więcej niż 20% całkowitej masy ciała u mężczyzn oraz 25% u kobiet.

Nie tylko ilość, ale również rozmieszczenie nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej ma znaczenie. Zgromadzenie tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej nazywane otyłością brzuszną (otyłość androidalna), ma większe znaczenie patologiczne niż równomierne rozłożenie lub podskórne zgromadzenie tkanki tłuszczowej.

Stwierdzono, że otyłość zwiększa ryzyko zapadania na niektóre z chorób i zwiększa nieśmiertelność. Wyjątkowo duża otyłość prowadzi do niepełnosprawności.

Nadwaga – nadmiar tkanki tłuszczowej nie przekraczający 20% całej masy ciała. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Jadłowstręt przychiczny

Jadłowstręt psychiczny (anoreksja z grec. anorexia nervosa: an = „brak, pozbawienie”, orexis = „apetyt” Anoreksxia nervosa) – choroba cywylizacyjna polegająca na utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę chorą, z objawami dysmorfofobii, w której odczuwa ona lęk, ponieważ nie spełnia wymogów współczesnego świata co do własnego wyglądu oraz w sposób zaburzony spostrzega swoje ciało. Lęk przybiera postać uporczywej idei nadwartościowej, w związku z czym pacjent wyznacza sobie niski limit wagi. Dotyczy przeważnie dziewcząt i kobiet w wieku 10-13 lat oraz 16-21. Po raz pierwszy opisał tą chorobę w połowie XIX wieku E. Lasčgue i W. Gull. ICD-10 wyróżnia dwie postaci anoreksji – jadłowstręt psychiczny i jadłowstręt psychiczny atypowy (F50.1).

Najczęstszą formą anoreksji jest anoreksja mentalna w wieku dorastania. Anoreksję cechuje szybko postępujące wyniszczenie organizmu, które pozostawia często już nieodwracalne zmiany. Nieleczona prowadzi do śmierci w około 10% przypadków. Zwykle rozpoczyna się przed 25 rokiem życia – dochodzi w niej do utraty łaknienia oraz spadku wagi, co najmniej o 25% poniżej wagi wyjściowej. O anoreksji mówi się, gdy następuje odmowa utrzymania ciężaru ciała powyżej granicy wagi minimalnej dla wieku i wzrostu, intensywny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, zaburzony obraz własnego ciała tj. osoba chora uważa, że jest zbyt gruba mimo tego, że tak naprawdę jest już wyniszczona. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Bulimia

Bulimia - schorzenie to należy odróżnić od zaburzeń związanych z objadaniem się. Chorzy na bulimię, choć zdają sobie sprawę z utraty kontroli nad własnym zachowaniem związanym z odżywianiem się, przejadają się bardzo często, a następnie stosują sposoby kontrolowania wagi ciała, które mogą być niebezpieczne dla zdrowia.

Jest to choroba o podłożu psychicznym a chorzy na nią zwykle czują się głodni nawet bezpośrednio po jedzeniu. Czasami po wymiotach odczuwają tak wielką ulgę, że przejadają się po to by ponownie je wywołać. Większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety. Dzielą one dni na "dobre", gdy nie odczuwają przymusu objadania się, i "złe" kiedy nie mogą powstrzymać łaknienia. Są świadome tego, że niepokój, nuda, stres i uczucie przykrości mogą wyzwalać okresy obżarstwa.

Bulimia bardzo często dotyka osoby, które nie akceptują swojego wyglądu, wagi, nie czują się dobrze w swoim ciele i pragną za wszelką cenę polepszyć swoje samopoczucie. Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, pracującego nad uściśleniem kryteriów rozpoznawania bulimii, występuje ona od 4 do 6 razy częściej niż anoreksja. Możemy podejrzewać bulimię, gdy osoba: ma nawracające okresy żarłoczności, kiedy zjada olbrzymie ilości pokarmu w ciągu dnia (w okresie 2 godzin) czuje, że traci kontrolę nad swoim zachowaniem w czasie napadu żarłoczności, regularnie stosuje metody zapobiegające przyrostowi wagi ciała, takie jak: prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych, ścisła dieta, głodówka lub bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, ma minimum dwa napady żarłoczności w tygodniu (i stosuje po nich sposoby prowadzące do zmniejszenia wagi), przez co najmniej trzy miesiące, przesadnie skupia uwagę na swojej sylwetce i wadze. Opisywane zaburzenia w odżywianiu się nie występują dodatkowo w przebiegu anoreksji. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Odwyki nałogów(nikotyna, alkohol, narkotyki, lekomania,komputeromania,hazard)

Nałóg- to zakorzeniona dysfunkcja sprawności woli przejawiająca się w chronicznym podejmowaniu szkodliwych dla organizmu decyzji, które są sprzeczne z przesłankami rozeznania intelektualnego.  Przyczyną nałogu jest mentalne uzależnienie od bodźca lub grupy bodźców, przejawiające się dezintegracją władz psychicznych: intelektu i woli. W odróżnieniu jednak od uzależnienia, będącego jedynie składową, w nałogu mamy do czynienia ze świadomym łamaniem imperatywów rozeznania intelektualnego.

Egzemplifikacją wyszczególnionej zależności będzie przykład chorego, któremu dla złagodzenia bólu, podaje się morfinę. Osoba taka nie ma świadomości intelektualnej. Brak rozeznania intelektualnego wskazuje, że mamy do czynienia z uzależnieniem, a nie nałogiem. Klasycznym przykładem, obrazującym mechanizm nałogu, jest nikotynizm. Nałogowy palacz doskonale wie, że palenie szkodzi. Bagatelizuje jednak dane dostarczane mu przez intelekt. Wola podejmuje zatem sprzeczną z rozeznaniem intelektualnym decyzję i człowiek uzależniony od nikotyny sięga po papierosa. Następuje konflikt pomiędzy rozeznaniem intelektualnym, które podpowiada, iż palenie jest szkodliwe, a decyzją woli. Jeżeli dezintegracja jest utrwalona, mamy do czynienia z nałogiem.

Uzależnienie - nabyta silna potrzeba wykonywania jakiejś czynności lub zażywania jakiejś substancji. W praktyce określenie to posiada kilka znaczeń. W języku potocznym termin "uzależnienie" jest stosowany głównie do osób, które nadużywają narkotyków (narkomania), leków (lekomania), alkoholu (alkoholizm), czy papierosów. W szerszym kontekście może odnosić się do wielu innych zachowań, np. gier hazardowych, oglądania telewizji, internetu, czy seksu. Są to uzależnienia często mniej znane i opisane, nie zawsze nawet określane w oficjalnych klasyfikacjach chorób, ICD-10 i DSM IV, jako zaburzenie. Dlatego współcześnie traktuje się pojęcie uzależnienia szeroko i zakłada, że obejmuje ono także „(…) inne wypadki, kiedy ludzie czują się zmuszeni angażować się w ryzykowne, ‘‘wymykające się spod kontroli’’ zachowania (…)”( źródło informacji „Wikipedia”)

Depresja

Depresja – zaburzenie psychiczne z grupy chorób afektywnych charakteryzujące się objawami, które można następująco grupować: Symptomy emocjonalne: obniżony nastrój-smutek i towarzyszący mu lęk, płacz, utrata radości życia ( począwszy od utraty zainteresowań, skończywszy na zaniedbywaniu potrzeb biologicznych); czasem dysforia (zniecierpliwienie, drażliwość); Symptomy poznawcze: negatywny obraz siebie, obniżona samoocena, samooskarżenia, samookaleczenie, pesymizm i rezygnacja, a w skrajnych wypadkach mogą się także pojawić także urojenia depresyjne (zob. Zespół Cotarda); Symptomy motywacyjne: problemy z mobilizacją do wszelkiego działania, które może przyjąć wręcz formę spowolnienia psychoruchowego; trudności z podejmowaniem decyzji; Syptomy somatyczne: zaburzenia rytmów dobowych (m.in. zaburzenia rytmu snu i czuwania), utrata apetytu ( ale w depresji łagodnej czasem obserwuje się wzrost a nie spadek wagi ciała chorego), osłabienie i zmęczenie, utrata zainteresowania seksem, czasem skargi na bóle i złe samopoczucie fizyczne. (…)”( źródło informacji „Wikipedia”)

Model psychodynamiczny

W model psychodynamicznym uważa się, że depresja ( tak jak i inne zaburzenia) ma swoje źródła w nierozwiązanym konflikcie z przeszłości. Pierwsze modele teoretyczne depresji w ujęciu psychoanalitycznym przedstawili Karl Abraham (1911, 1924) oraz Zygmunt Freud (w pracy „Żałoba i melancholia”, 1917). Freud uważał, że przyczyną depresji jest skierowanie całej agresji do wewnątrz, w efekcie czego dochodzi do obniżenia samooceny, samooskarżeń czy wręcz samobójstwa. Osoba depresyjna w dzieciństwie skierowała swoją miłość na drugą osobę i doznała rozczarowania. W efekcie identyfikuje się z utraconym obiektem, „włącza” go w obszar swojego ego. Złość, odczuwana pierwotnie wobec utraconego obiektu, zostaje skierowana na samego siebie. Kolejne doświadczenia straty i odrzucenia reaktywują uczucia związane z utratą pierwotnego obiektu. Według Melanie Klein (teoria relacji z obiektem) jakość relacji matki i dziecka w pierwszym roku życia decyduje o tym, czy w przyszłości jednostka będzie miała skłonności do depresji. Zdaniem autorki każde dziecko przed pierwszym rokiem życia przechodzi okres, w którym szczególnie silnie przeżywa złość – reakcję na frustracje w kontakcie z matką oraz strach, będący z kolei reakcją na przeżywany gniew (tzw. „pozycja depresyjna”). Jeżeli uczucia gniewu i strachu w relacji z matką są silniejsze niż doświadczane uczucie miłości, pojawiają się patologiczne sposoby rozwiązywania „pozycji depresyjnej”, do których jednostka może powracać w życiu dorosłym. Część psychodynamicznych teorii depresji akcentuje istnienie określonych typów osobowości depresyjnej, które kształtują się w dzieciństwie. Generalnie te typy osobowości charakteryzują się nadmiernym poleganiem na zewnętrznych źródłach samooceny, gratyfikacji oraz nadawania znaczenia własnym działaniom (koncepcja Arietiego, Rado, Fenichela – ci dwaj ostatni kładli także akcent na narcystyczne elementy osobowości depresyjnej oraz narcystyczne zranienie we wczesnym dzieciństwie). Z kolei nurt związany z Edwardem Bibringiem podkreślał, że kluczowym czynnikiem w rozwoju depresji jest bezradność w osiąganiu celów – zaburzenie to pojawia się, gdy ego czuje się bezradne w zaspokajaniu swoich aspiracji; przyczyną tego stanu rzeczy mogą być stawiane nierealistyczne oczekiwania oraz przeżycie silnego poczucia bezradności, najprawdopodobniej w fazie oralnej. Za punkt wyjścia teorie psychodynamiczne uznają utratę ważnego obiektu, więc i ewaluowały w kierunku spostrzegania ogólnego braku podstaw dobrego funkcjonowania i samopoczucia (w tym braku stabilnego poczucia własnej wartości) – czyli słabości ego, przy jednoczasowo nadmiernie krytycznym, niestabilnym superego.

Model poznawczo-behawioralny

Teorie poznawczo-behawioralne depresji zakładają, że osoba depresyjna przyswoiła sobie nieadaptacyjny wzór reagowania, który można zmienić w procesie uczenia się nowych umiejętności. Celem leczenia jest modyfikacja specyficznych zachowań i myśli, w których upatruje się przyczynę depresji. Zdecydowanie najsłabszym punktem poznawczych teorii jest wyjaśnianie somatycznych symptomów depresji.
Szczególną popularnością cieszy się model zaproponowany przez Aarona T. Becka. Jego zdaniem zachowanie jednostki zależy od typu informacji, jakie docierają do niej z zewnątrz, oraz sposobu, w jaki ona te informacje przekształca i interpretuje. U podłoża depresji, zdaniem Becka, leżą nieracjonalne schematy poznawcze, które mają podłoże w dzieciństwie i są rezultatem traumatycznych wydarzeń, powtarzanych negatywnych osądów (najczęściej przez rodziców) oraz przez naśladowanie depresyjnych modeli. Podstawowy schemat poznawczy w depresji to tzw. triada depresyjna: negatywne myśli o sobie, o świecie i o przyszłości. Takie poglądy są przyczyną niskiej samooceny oraz emocjonalnych i fizycznych objawów charakterystycznych dla depresji.Drugim mechanizmem depresji są systematycznie dokonywane błędy logiczne w procesie wnioskowania, które sprzyjają pogarszaniu się samopoczucia i uniemożliwiają obiektywną ocenę sytuacji przez jednostkę.
Terapia zgodna z ujęciem Becka jest krótkoterminowa, dyrektywna, ustrukturalizowana i ukierunkowana przede wszystkim na przekształcenie schematów poznawczych. Korzysta się w niej z technik behawioralnych, przede wszystkim zaś z tzw. eksperymentów behawioralnych. Badania kliniczne potwierdzają jej skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych, a także dowodzą, że prawidłowo stosowana terapia poznawczo-behawioralna prowadzi do korzystnych zmian w metabolizmie kory mózgowej.

Inne teorie poznawczo-behawioralne:

Teorie samokontroli (O’Hara i Rehm) – wskazują jako przyczynę depresji specyficzne deficyty w zakresie samoobserwacji, samoewaluacji oraz samowzmacniania. Terapia przypomina w ogólnych zasadach terapię w podejściu Becka.

Teorie oparte na pojęciu wzmocnienia (Lewinsohn) – upatrujące przyczyny depresji w niskim poziomie pozytywnych zewnętrznych wzmocnień. Jako jeden z typów terapii proponuje się tu trening umiejętności społecznych. Żaden z powyższych modeli nie dostarcza jednak wyjaśnień dla wszystkich zjawisk obserwowanych w przebiegu zaburzeń depresyjnych.

Zaburzenia nerwicowe

Zaburzenia nerwicowe - zwane potocznie nerwicami (albo: neurozami) – grupa zaburzeń psychicznych o bardzo rozmaitej symptomatyce, definiowana jako zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, zakłóceń procesów psychicznych i patologicznych form zachowania występujących w tym samym czasie i powiązanych ze sobą wzajemnie. Charakterystyczne jest to, że chory często zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich objawów (natręctw, fobii) czy braku podstaw swoich objawów somatycznych, jednakże zmuszony jest do ich powtarzania. Między innymi ta cecha – krytycyzm wobec swoich objawów – różni nerwicę od psychozy.

Nerwice mogą obejmować takie objawy jak :

objawy somatyczne:

  • porażenia narządów ruchu lub pewnych ich części,
  • brak czucia (anestezja, analgezja) pewnych obszarów skóry, zaburzenia wzroku, słuchu lub nadmierna wrażliwość na bodźce, trudności z oddychaniem, uczucie ciasnoty w klatce piersiowej,
  • napięciowy ból głowy, ból żołądka, serca, kręgosłupa, zawroty głowy, drżenie kończyn, kołatanie serca, nagłe uderzenie gorąca,
  • zespoły objawów charakterystyczne dla niektórych chorób czy stanów fizjologicznych (np. urojona ciąża, zaburzenia mowy, zaburzenia równowagi, napady drgawkowe przypominające padaczkę, itd.),
  • zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych,
  • zaburzenia seksualne (np. zaburzenia erekcji, anorgazmia, wytrysk przedwczesny),

zaburzenia funkcji poznawczych:

  • natrętne myślenie,
  • natręctwa ruchowe,
  • zaburzenia pamięci,
  • trudności w koncentracji uwagi,
  • subiektywnie odczuwalne zmiany w percepcji rzeczywistości (np. derealizacja),

zaburzenia emocji:

  • fobie – patologiczny lęk przed pewnymi przedmiotami (np. ostrymi narzędziami), zwierzętami (np. pająkami, myszami), sytuacjami (lęk przed otwartą przestrzenią – agorafobia, zamkniętą przestrzenią klaustrofobia, lęk przed autobusami, tłumem, ekspozycją społeczną, wyjazdami),
  • lęk wolnopłynący, nieokreślony niepokój,
  • nagłe napady lęku,
  • brak motywacji, apatia,
  • zanik zdolności odczuwania przyjemności (anhedonia)
  • stan podwyższonego napięcia, poirytowanie,
  • labilność emocjonalna,
  • przygnębienie,
  • zaburzenia snu, najczęściej bezsenność.

Powyższe objawy nie mają podłoża organicznego.( źródło informacji „Wikipedia”)

Lęki

Lęk – nieprzyjemny stan emocjonalny związany z przewidywaniem nadchodzącego z zewnątrz lub pochodzącego z wewnątrz organizmu niebezpieczeństwa, objawiający się jako niepokój, uczucie napięcia, skrępowania, zagrożenia. W odróżnieniu od strachu jest on procesem wewnętrznym, nie związanym z bezpośrednim zagrożeniem lub bólem. Lęk staje się patologiczny, gdy stale dominuje w zachowaniu, gdy nie pozwala na swobodę, a w konsekwencji prowadzi do zaburzeń. Reakcje lękowe tracą swoją przystosowawczą funkcję i są nieadekwatne do bodźców, a niepokój wywołują sytuacje nie mające znamion zagrożenia.

Lęk staje się często punktem krystalizacyjnym dla innych objawów, przybiera postać:

  • nieokreślonego niepokoju
  • napadów lękowych
  • zlokalizowaną - dotyczącą określonej części ciała lub sytuacji.
  • Lęk odczuwany – wyczekiwanie na wydarzenia przykre, o których nie wiemy nic konkretnego.
  • Lęk domniemany – stan emocjonalny powstający na podstawie wyobrażeń, a nie rzeczywistego zagrożenia
  • Lęk ukryty – przemieszczenie z przejawu w postać np. somatyczną.
  • Lęk wolnopłynący – uczucie przenikającego nieokreślonego niepokoju Lęk napadowy (paniczny) – ostry napad lęku z poczuciem przerażenia (obawa przed śmiercią lub zwariowaniem) oraz z silnymi objawami wegetatywnymi
  • Agitacja – silny lęk z towarzyszącym niepokojem ruchowym Lęk fobiczny (sytuacyjny) – obawa przed określoną sytuacją, która doprowadza do jej unikania ( źródło informacji „Wikipedia”)

Migrena

Migrena – powtarzający się, pulsujący ból głowy, pojawiający się przeważnie w okresie dojrzewania, częściej u kobiet. Charakteryzuje się różnym stopniem nasilenia, czasem trwania i częstotliwością występowania. Bóle nasilają się pod wpływem emocji lub wysiłku fizycznego. Występuje światłowstręt, nadmierna wrażliwość na dźwięki i zapachy, występują też nudności i wymioty. Niekiedy przed wystąpieniem epizodu migrenowego, może pojawić się tzw. aura, w postaci parestezji, ubytków w polu widzenia, pojawienia się mroczkó, niedowładu, afazji. Według najbardziej rozpowszechnionej teorii za fazę aury odpowiada skurcz naczyń mózgowych, który w dalszym etapie przechodzi w nadmierne ich rozszerzenie ze zwiększoną przepuszczalnością ścian, doprowadzając do napadu bólowego. Jest to dolegliwość dziedziczna. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Histeria

Histeria – to dawne określenie konwersji – objawów nerwicowych: nadmiernej emocjonalności, zdenerwowania, demonstracyjności zachowań. Atak histerii spowodować może chwilowe załamanie prawidłowego postrzegania rzeczywistości, zaburzenie przytomności, krótkotrwałe zmiany osobowościowe, czasem bóle nerwicowe. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Tiki

Tiki- to powtarzające się szybkie, mimowolne skurcze mięśni, które mają zazwyczaj charakter zrywający. Najczęściej obejmują mięśnie twarzy, ramion lub kończyn górnych. Przykłady : mruganie, drganie ust, potrząsanie głową, marszczenie czoła, wzruszanie ramionami. Czasami, ruchom tym towarzyszą jakieś dźwięki, takie jak chrząkanie, odkrztuszanie, pociąganie nosem lub mimowolne wypowiadanie słowa. Tiki objawiają się najczęściej w wieku dziecięcym lub w okresie dojrzewania – między 12 a 15 rokiem życia. Zazwyczaj same ustępują po okresie dojrzewania, u niektórych ludzi jednak się utrwalają i zostają do końca życia. W ciężkich przypadkach tiki uniemożliwiają pracę oraz kontakty z innymi ludźmi. Tiki mogą posiadać zarówno kobiety jak i mężczyźni, mężczyźni jednak miewają tiki trzy razy częściej od kobiet. Czasem tiki powiązane są z jakimiś czynnościami, np. niektórzy ludzie myją ręce co kilka minut. Tiki rzadko spowodowane są schorzeniem neurologicznym. Większość ludzi nie umie kontrolować tików, przestają sobie zdawać z nich sprawę. Tiki nasilają się w sytuacjach stresowych kiedy się boimy lub denerwujemy, zmniejszają się natomiast w czasie snu lub w czasie zajmujących zajęć. Najcięższą postacią tików jest zespół Gilles'a de la Tourette'a. Chorobę tę powodują zaburzenia biochemiczne w mózgu. Szczególnie przykre dla pacjenta są zaburzenia określane jako koprolalia, czyli mimowolne wypowiadanie wulgaryzmów. Mimo tego, że choroba nie ma wpływu na inteligencję, może znacznie utrudnić choremu naukę i procesy myślowe. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Jąkanie

Jąkanie − zaburzenie mowy, objawiające się przeważnie niezamierzonym przerywaniem, „zacinaniem się”, powtarzaniem wypowiedzi, zniekształcaniem sylab bądź całych słów. Jąkanie powodowane jest między innymi poprzez nieprawidłową koordynację ruchową mięśni oddechowych, fonacyjnych, mimicznych bądź też rozpraszaniem uwagi, zaburzeniami nerwowymi, a także uszkodzeniami ośrodków mowy w mózgu. Badaniem tej przypadłości zajmuje się m.in. logopedia. ( źródło informacji „Wikipedia”)

Zaparcia

Zaparcia - Osoby zdrowe oddają zazwyczaj 1-2 dobrze uformowane stolce dziennie, czasem stolec co drugi dzień. Zaparcie jest jedną z najczęstszych dolegliwości, szczególnie u społeczeństw zachodnich. U jego podstaw zwykle nie leżą poważne schorzenia. Występuje czasem u osób zdrowych spożywających pokarmy z małą zawartością płynów i błonnika, prowadzących siedzący tryb życia, u osób w podeszłym wieku i noworodków oraz u kobiet w zaawansowanej ciąży. Często towarzyszy zaburzeniom czynnościowym jelita grubego, zwłaszcza u kobiet, jako tzw. zaparcie nawykowe. W zaparciach kał jest zazwyczaj twardy i suchy, oddawany z wysiłkiem. Zaparcie może być również wywołane przyczynami:

mechanicznymi np.:

  • hemoroidy i związane z nimi unikanie defekacji,
  • zwężenie jelit przez naciek nowotworowy lub zapalny,
  • blizny,
  • ucisk z zewnątrz,
  • niedrożność jelit,
  • u niemowląt i dzieci choroba Hirschsprunga,

toksycznymi np.:

  • alergią na białko mleka krowiego ( głównie u dzieci),
  • zatrucie ołowiem i arsenem,
  • po podaniu niektórych leków, jak opium i atropiny,

czynnościowymi np.:

  • zaparcia atoniczne u starców i obłożnie chorych ,
  • choroby gorączkowe,
  • charłactwo,
  • zaparcie spastyczne.

Jedną z częstszych przyczyn zaparcia jest lekceważenie uczucia parcia na stolec, co prowadzi do zaburzenia odruchu defekacyjnego. Leczenie zależy od przyczyny wywołującej. W leczeniu objawowym stosuje się środki przeczyszczające. W zapobieganiu zaleca się picie większej ilości płynów, podejmowanie aktywności fizycznych oraz spożywania w pokarmach większej ilości błonnika.

  • motywacja(sport, biznes, finanse, szkoła, studia, języki obce)
  • niepowodzenia(finansowe, uczuciowe)
  • koncentracja,podnoszenie samooceny
  • poprawa pamięci (przypominanie zdarzeń, zaginionych przedmiotów)
  • zapominanie (niechcianych zdarzeń, niepowodzeń uczuciowych)
  • zazdrość
  • zachłanność
  • natręctwa(myślowe i ruchowe)
  • fobie(przed głęboką wodą, wysokością, lataniem, jazdą autem )
  • agresja wobec bliskich
  • aborcyjny stres
  • poczucie winy
  • poczucie wyższości
  • poczucie niższości
  • depresja poporodowa
  • bruksomania
  • astma i alergie
  • moczenie nocne
  • gojenie ran
  • egzema
  • autyzm (izolacja)

Historia

O hipnozie z historii

Najstarsza pisana informacja o hipnozie pochodzi z drugiego tysiąclecia przed naszą erą  i dotyczy tzw. " rozmów z bogami "  podczas obrzędów religijnych praktykowanych w Chinach. Więcej informacji na temat stosowania hipnozy min. w starożytnej Grecji zawiera "papirus gnostyków z II wieku naszej ery. Opisano w nim różne sposoby hipnotyzowania stosowane już wtedy, np. znane do dziś sugestywne " nakładanie rąk ". W świecie starożytnym - głównie Egipt, Grecja, Rzym - powszechne było leczenie rozmaitych dolegliwości " snem świątyniowym ", w tzw. " domach snu ", budowanych w miejscach kultu różnych bóstw. Chorych kładziono na krużganku, na surowych skórach świeżo ofiarowanych zwierząt.

We śnie w czasie inkubacji, czyli pierwszej nocy pobytu w świątyni, miewali oni objawienia, w których otrzymywali informacje dotyczące rodzaju trapiącej ich choroby oraz sposobów jej uleczenia. Niekiedy usypianie polegało na braniu kąpieli, nacieraniu ciała wonnymi olejkami lub wdychaniu dymu z płonących korzeni. Wprowadzaniu w trans służyły  także rytualne tańce, poprzedzone okresem postu i medytacji.  Taniec ten miał na celu obcowanie z bóstwem. Podczas tych obrzędów u wielu dochodziło spontanicznie do niewrażliwości na ból. Okrutna praktyki polegające na traktowaniu wiernych przez galopujące konie stosowano w Egipcie. Ci, którzy ulegli zranieniu lub śmierci, byli uznawani za odtrąconych przez boga, ponieważ znieczulenie szło u nich w parze z zesztywnieniem mięśni i zwiększoną odpornością na urazy. Przetrwać udawało się jednak nielicznym. Starożytni znali także techniki autohipnozy, czyli wchodzenia w trans bez pomocy innych. Jogini dzięki medytacji i znieruchomieniu osiągali szczególny stan, który pozwalał na znaczną kontrolę funkcji fizjologicznych. Hipnozę w leczeniu stosowali także Hebrajczycy.

Kilkugodzinne modły oraz wywoływanie imienia boga pozwalało im zapaść w trans, w którym dochodziło do analgezji, pozwalającej nie odczuwać bólu podczas rytualnego kaleczenia się nożami. Legendarne opisy donoszą, że także kapłani starożytnych Celtów posiadali zdolność kojenia cierpień cielesnych i duchowych przy pomocy długotrwałego, spokojnego  śpiewu u boku chorego. 

Średniowiecze to okres walki inkwizycji z herezją i szatanem oraz początek panowania kościoła, którego ówczesne dogmaty zahamowały na długo rozwój wielu nauk. Także hipnoza, z powodzeniem dotąd wykorzystywana, została praktycznie zapomniana. W 1527 roku rozpoczął swą działalność słynny lekarz odrodzenia Paracelsus. Przeciwstawił on, obowiązującym od 14 wieków, teoriom Galena dwa sposoby leczenia : przy pomocy związków mineralnych oraz za pomocą mistycznego wpływu magnetycznego na organizm ludzki. Pierwszym lekarzem, który zwrócił uwagę na teorie magnetyczne Paracelsusa był żyjący w jego okresie Jean Baptiste van Helmont, który pisał : " W człowieku tkwi siła ukryta, mocą której może on rozkazem tylko i imaginacją na zewnątrz działać nawet na przedmioty odległe... Ta prawda posiada większą doniosłość, niż wszystko, co genialniejsi o medycynie napisali ". 

  W siedemnastym wieku jezuita Kircher wprowadza pojęcie magnetyzmu zwierzęcego, miał być to rodzaj siły utrzymujący organizmy przy życiu. W następnym stuleciu lekarz nazwiskiem Mesmer odkrywa, że na przebieg chorób można wpłynąć poprzez sztuczne zmiany w natężeniu tzw. " światowej fali fluidu" wokół chorej osoby z czym powiązany był również magnetyczny wpływ planet. Mesmer twierdził, że energię kosmiczną, która działa na organizm można zmierzyć, przez przykładanie magnesów i tak też czynił, co powodowało paraliż, ataki bólu a nawet drgawki, po których stan zdrowia poprawiał się. Z czasem uznał, że namagnesowane sztabki są zbędnym dodatkiem do jego niezwykłych zdolności i zaczął robić użytek wyłącznie z własnych dłoni, jak to czynili kapłani świata starożytnego. Osoby magnetyzowane poprzez ruchy rąk wykonywane w pewnej odległości od ciała chorego, co powodowało konwulsje, ataki śmiechu lub lekki sen a po skończonym seansie występowała całkowita niepamięć zdarzeń z okresu transu.

Jeden z uczniów Mesmera - markiz de Puysegur odkrył, że za pomocą sugestii można wywołać zmiany emocjonalne i czynnościowe. Nauczył się usypiać pacjentów bez konwulsji, które Mesmer utożsamiał z przesileniem choroby, jest to stan głębokiej hipnozy, którą nazwał sztucznym somnambulizmem. Magnetyzm jednak potępiony wtedy przez świat lekarski stał się domeną wędrownych magnetyzerów, stosujących sen somnambuliczny do celów estradowych. Jeden z takich pokazów zaintrygował chirurga Jamesa Braida, jego eksperymenty na chorych poprzez skupienie uwagi i wzroku na błyszczącym punkcie pozwalały mu nieomal wszystkich wprowadzić w sztuczny sen. Wniósł on do historii hipnozy nowy sposób wprowadzania w trans - fiksację, czyli natężone wpatrywanie się w jeden punkt. On także zaproponował nazwę nęurohipnoztyzm, lub krócej - hipnotyzm dla stanu świadomości człowieka wprowadzonego w trans. Słowo pochodzi z greckiego słowa hypnos, co znaczy sen. Koniec XIX wieku to okres złoty dla badań nad hipnozą. Powstały wtedy dwie szkoły do badań nad hipnozą. Szkoła Charcota z Salpetriere, której zwolennicy twierdzili, że hipnoza ma związek z patologicznym funkcjonowaniem układu nerwowego oraz szkoła z Nancy, gdzie uczeni wysunęli interpretacje psychologiczne. Hipnozę uznali za sen cząstkowy, podczas którego hipnotyzer przekazuje sugestie. Dalsze dzieje hipnozy pokazują, że karierę zrobiły właśnie ich interpretacje.

Pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku na Uniwersytecie Sanforda założono laboratorium do badań nad hipnozą, podobne laboratorium powstało w Pensylwanii. Oba głosiły interpretację transową hipnozy, według której hipnoza jest wywołanym sztucznie - poprzez podawanie sugestii - zmienionym stanem świadomości , różnym od takich stanów jak stan czuwania, głębokiego snu, czy nieprzytomności. W stanie hipnozy osoba pozostaje do czasu podania specjalnych sugestii wyprowadzających ją z tego stanu. Dzięki stanowi hipnozy możliwe jest wywołanie takich zjawisk, jak regresja wieku ( czyli cofanie się do wcześniejszych stadiów rozwojowych ), halucynacje pozytywne ( widzenie przedmiotów, których w rzeczywistości nie ma ), halucynacje negatywne (  nie widzenie przedmiotów obecnych w polu widzenia ), niepamięć zdarzeń z okresu hipnozy, czy analgezja ( zniesienie odczuwania bólu ).

Hipnoza może mieć różną głębokość a im głębsza tym większe prawdopodobieństwo, że osoba zahipnotyzowana dozna tego, co jest treścią sugestii hipnotycznej. Miltona Ericksona uznano za geniusza hipnoterapii. Podczas ataku choroby Heinego i Medina leżał unieruchomiony w domu i obserwował niewerbalne sposoby komunikowania się członków rodziny, co wyczuliło go na te formy zachowania u przyszłych pacjentów. Był wyznawcą stanowiska transowego spośród teorii na temat hipnozy. Słynne były jego metaforyczne opowiadania, które miały jak nasionka wnikać w nieświadomość pacjenta i tam miały odegrać pozytywną rolę terapeutyczną.

Kontakt

Stanisław Krzemiński

Gwarantuję całkowitą dyskrecję i zachowanie tajemnicy

ul.1 Maja 9, pok.34, I piętro,
45-068 Opole

tel. 502 045 313